نخستین برف پاییزی ورزقان را سفید پوش کرد

  نفوذ هوای سرد و فعالیت سامانه بارشی که طی روزهای اخیر شهرستان را تحت تاثیر قرار داده بود، از دیروز...

موسیقی عاشیقی میراث کشور ماست

  دنبال خبری کهنه بودم که خبر دیگری هم به چشم آمد. اشاره به این دارد که موسیقی عاشیقی توسط کشور آذ...

در خیابان های اهر دیگر صدای روزنامه نمی آید

چند روز است که خیابان های اهر ارشد هر روزه خود را نمی بیند و صدایش را نمی شنود. ارشد یوسف نژاد روزنا...

فعالیت بیش از ۴۰ مبلغ برای ماه رمضان در ورزقان

حجت الاسلام سید حجت سیدی صبح امروز سه شنبه هم زمان با سالرزو صدور فرمان تاریخی حضرت امام خمینی(ره) م...

رضا علیزاده نماینده معین مردم اهر و هریس در مجلس دهم انتخاب می‌شود

  رضا علیزاده در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در تبریز، با اشاره به ترکیب هیئت‌رئیسه دائم مجلس دهم، اظه...

  • نخستین برف پاییزی ورزقان را سفید پوش کرد

    جمعه ، 7 آبان 1395 ، 06:33
  • شرکت ملی مس در جهت عکس تحقق اقتصاد مقاومتی گام بر می‌دارد

    سه شنبه ، 26 مرداد 1395 ، 12:32
  • موسیقی عاشیقی میراث کشور ماست

    شنبه ، 19 تیر 1395 ، 06:35
  • در خیابان های اهر دیگر صدای روزنامه نمی آید

    سه شنبه ، 1 تیر 1395 ، 05:00
  • فعالیت بیش از ۴۰ مبلغ برای ماه رمضان در ورزقان

    سه شنبه ، 1 تیر 1395 ، 04:54
  • رضا علیزاده نماینده معین مردم اهر و هریس در مجلس دهم انتخاب می‌شود

    دوشنبه ، 17 خرداد 1395 ، 05:09
  • مرگ موتورسوار در برخورد با ال 90 در سه‌راهی گزانبند در جاده ورزقان –خاروانا

    دوشنبه ، 17 خرداد 1395 ، 05:04

 عاشیق رسول قربانی ششم مهرماه بدرود حیات گفت. گنجینه ای از هنر و ادبیات عاشیقی. هشتاد سال عمر کرد و شصت و پنج سال با قوپوز زیست و به تعبیر معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی؛ « در ترویج و تعالی موسیقی عاشیقی عمری تلاش بی وقفه کرد». موسیقی عاشیقی از خزائن و از ذخایر عظیم فرهنگ ماست و نقش استوانه هایی چون عاشیق رسول در پاسداشت آن تکرار ناشدنی است. از عاشیق قربانی در عهد صفوی تا عاشیق قربانی در عهد ما چنین هنرمندان بزرگی در قره داغ خدمتگزار فرهنگ و هنر ما بوده اند. بر همین پایه است که این خطه را مهد موسیقی عاشیقی خوانده اند. عاشیق رسول سه هزار بیت شعر در سینه پرورد و تا امروز آورد و شد؛ « سینمده سسلن سازیم وار منیم».

آخرین بار عاشیق رسول را پنجم شهریورماه امسال در آیین نکوداشت سه چهره ماندگار کلیبری دیدم. آنجا قوپوز بر سینه فراز کرد و نواخت؛ چون همیشه. عاشیق رسول « ساری تورپاق» را مطلع ساخت و با « چوبان یایلاقی» و « قره چی» و « اوشاری» اوج گرفت و مجلس را به اوج بُرد. و کلیبر قطعه ای از دیار فرهنگ ساز قره داغ؛ زادگاه اوست. وعده تجلیلش در تبریز چنان نشد که گفته آمد و هرچند خوشحال شد از انتشار مجموعه اشعارش اما بی گلایه هم نبود. مرادخانی معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در آیین تجلیل عاشیق حسن اسکندری ( که او نیز خاکزاد قره داغ است) وعده بزرگداشت بین المللی برای عاشیق رسول داد؛ در تهران و در پاییز امسال. دریغ که پاییز عمر او اما از راه رسید.

عاشیق رسول هم، « غریب» بود و غریبانه رفت. فروردین ماه امسال در گفتگو با روزنامه قانون، گفت:« مسئله اصلی این است که امروز و بعد از این همه فعالیت کسی از ما حمایت نمی کند و به نوعی کسی پشتیبان ما نیست». او تصریح کرد: « عاشیق سخنش از حقیقت و معرفت است نه چیز دیگر».

دیگران در صددند برای ثبت ملی« فالوده»ی خویش و در حفظ آن به عنوان میراث ماندگار می کوشند، ما چه می کنیم برای حفاظت از مواریث غنی و ریشه دار فرهنگی مان.

نام و یاد عاشیق رسول زنده است؛ تا هنر زنده است. روحش شاد.

 

  جعفر خضوعي